lunes, 29 de octubre de 2012
Sobre ser otra vez yo
con la última voz azul grito
que se me parten los huesos
y se los doy de comer a los perros
que viven después de mi y en mi
corriendo con mis manos
mordiendo con mi sonrisa carnívora
te secreto que la arena sube
ingrávida
y me crece el pelo enredándose en los pies
de reloj de playa y amaneceres
escríbelo para que ellos entiendan
que el lego de mis ideas
desmenuzadas
sobrevivirá a los lamentos
y a las lágrimas estáticas
y lava la ropa blanca que no guarde en la maleta
deja que sangre
a gritos
como los aullidos de mis palabras
jueves, 18 de octubre de 2012
CON LOS SEGUNDOS CONTADOS
tic tac
tic tac
tic tac
tic tac
tic tac
tic tac
tictac tictac
tictac/tictac/tictac
tictactictactictactictactictactictac
tic tac
tic tac
tic
tic
tic
tac
lunes, 15 de octubre de 2012
A CRISE
din que o meu pai fode en min
din que ten as unllas tan longas coma os dentes
e que agocha a súa alma
nunha caixiña de madeira
onde eu durmo
e deixo que me foda
e que me crave as unllas e os dentes
por se alguén me rescata
sen-con-di-cións
que souban que fun ferida
polo meu pai
jueves, 4 de octubre de 2012
DESQUÉROTE
as bolboretas
xogaban
no sorriso do meu estómago
tres bolboretas
bailaban
no sorriso
vomitei unha
por cada nome
equivocado
e agora
o meu estómago
afoga de quietude
lunes, 24 de septiembre de 2012
TRES MICROPOEMAS MORTALES
I
dime dónde estás
y muero a buscarte
II
no me agarres vieja
como queriendo vaciarme el alma
gota
a gota
no me agarres
y viérteme entera
que ya no temo vieja
que ya no-te-te-mo
III
que tu almohada no grite mi nombre
ni respire el olor de ayer
que tus ojos no me busquen
que tu piel no recuerde
la piel de mis manos
que no te duela más
que no te duela
martes, 18 de septiembre de 2012
COSAS QUE NO ME GUSTAN
las perchas
bailando tango
dentro de mi armario
jugar al escondite
con las llaves
en el laberinto
de los bolsillos
el ruido de la luz
noctámbula
agujereando
la persiana
y tú
domingo, 2 de septiembre de 2012
TRAIZÓN
dez alfinetes suxeitan
a pel dos meus brazos
e cinco
cada ombreiro
vinte crávanse
no cabelo
e nas unllas
colgada na parede
do teu dormitorio
asemello
unha araña aplastada
pola palma da túa man
non puiden ver
o disparo nas costas
detendo
a corda do meu reloxo
e de cando en vez
coma se fose
a túa obra de arte
limpas os alfinetes
e o disparo
coa inocencia
da túa culpabilidade
a pel dos meus brazos
e cinco
cada ombreiro
vinte crávanse
no cabelo
e nas unllas
colgada na parede
do teu dormitorio
asemello
unha araña aplastada
pola palma da túa man
non puiden ver
o disparo nas costas
detendo
a corda do meu reloxo
e de cando en vez
coma se fose
a túa obra de arte
limpas os alfinetes
e o disparo
coa inocencia
da túa culpabilidade
Suscribirse a:
Entradas (Atom)