lambín os buzóns do portal
os dazaoito buzóns

o cadro das alarmas
sentindo na punta da lingua
cada luceciña

repasei os bordes do ascensor
buscando unha rugosidade
un erro

baixei sete escalóns
sete

no espello
unha nena cunha bicicleta
o día de reis

AUTORREFERENCIA II

teño un parrulo

voamos xuntos polos tellados

a xente non ve senon

refachos de fume das nosas viaxes

e di

hoxe baixa a néboa

teño un parrulo sen nome

que me empurra a facer e dicir

a rabiar

hata rachar o chan

non podo culpalo

               non sei           cómo se chama

teño un parrulo

e ninguén              quere velo

AUTORREFERENCIA I

prenderon ás pulgas

castigaron cun pau os primeiros sons

botaron auga á furia

agora        bótome en falta

ROSALÍA

estiven na túa casa
e as fiestras estaban fechadas

os pandeiros mergullados
facían ondas coas ferreñas

estiven na túa casa
de romería

da túa boca saían contos
peixes engaiolados
desexando voltar ao río

escapaban entre as pedras do muro
e cantaban ás mozas
que bailaban no xardín

os gaiteiros anegaban o fol
coa auga

as muiñeiras estoupaban co rebulir
das ondas


estiven na túa casa e o mar
estaba dentro

CONTANDO MIGAS (V): ETÉREA

Soy un globo de feria. Estallé en el aire. Otra vez

Sé que naceré de nuevo, inflada entre los versos de algún poeta americano o debajo de las almohadas de los hoteles. 

Puede que  elija otra forma. O borre un color de aquí y ponga un poquito más del otro lado.

No es fácil ser globo. Si me sueltas, si me suelto, a lo mejor no regreso. Y “a lo mejor”

me da miedo.

MADEIRA ESPIDA

 manter a luz aperta

que as coxegas da ardentía

non treman os folgos

o volcán durme

entre as sístoles

das levadas

barallar os días

repartir as vertixes

espida

lambo as feridas

das túas botas

mover a illa

cara a casa

apoiar os remos

            nas dúas costas

test

1 2 3