cidade mosca
os teus balcóns vixían
as pombas mortas

FÁBULA

formigas facendo o amor

millóns de formigas fodendo

a terra treme de cóxegas

as fragullas
orfas
fan autoestop nos lindeiros

xúntanse coma un bolo de pan
unha lúa de fariña
na noite terra

na noite         que foderon
              todas as formigas

COMO DOS BESOS COLGADOS DE LOS LABIOS

no es tarde para jugar


asombrarnos


entrar en el espejo
sin romper el cristal






.....................






ciegos
trepamos la luz
hasta encontrarnos







.....................







soltamos seis globos
dentro de un cajón



volaremos sin prólogo






......................






somos telescopios
de relojes secos






......................







gira tu lengua
dentro de mi boca
repasa la cara oculta
de los dientes
sal(í)vame

verter a colleita do ano
na cunca das miñas mans



ser ama de chaves
da nosa lealdade

pesquei un adxectivo
cunha pinga de voz

servincho
sobre unha vaixela virxe

no regueiro
agardo o veredicto

non aturo
as branquias secas

las ideas asesinan
poetas

empujan su espalda
contra la desnudez
de las palabras

susurran
desde un tubo de escape
o en la puerta abierta
de un horno


ninguna poeta se ha suicidado

MICROPOEMARIO. ALFINETES

omeunome

o      meu        nome


o                       meu                        nome



.................

choves imaxes
dentro dos meus ollos


eu créote


...................



camiño entre as engurras
dobras dunha memoria
que gotea



......................



repaso as cuncas do vertedeiro
para saber se xa pasou
a hora do almorzo


................



vomito aos meus fillos
os seus nomes
pesan tanto



.............




sinais de morse conxelados
en ollos viúvos
abertos só para respirar




................


nai

estou pensando
voltar

ao útero